تابستان ۲۰۱۱، گروهی از دانشجویان ایرانی دانشگاه کلگری تصمیم گرفتند برای شهر کلگری کتابخانهای فارسیزبان ایجاد کنند. آن زمان در شهر نه کتابفروشی تخصصی فارسی وجود داشت و نه کتابخانهای که بهطور مشخص به کتابهای فارسی اختصاص داشته باشد. دسترسی به کتاب فارسی برای دانشجویان، مهاجران، خانوادهها و نسلهای بعدی فارسیزبان محدود و پرهزینه بود و اغلب به کتابهایی وابسته میشد که افراد از ایران میآوردند یا در جمعهای خصوصی میان خودشان دستبهدست میکردند.
در سالهای نخست، این کار با تلاش سمیه گودرزی و ندا مؤذن، دو دانشجوی دانشگاه کلگری، و با همراهی دانشجویان و اعضای جامعه پیش رفت. کتابخانه با کمکهای مالی، اهدای کتاب، کار داوطلبانه و این باور مشترک ساخته شد که کتاب فارسی باید در کلگری جایی عمومی، در دسترس و ماندگار داشته باشد.
در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲، کتابخانه پارسی کلگری بهطور رسمی در مرکز منابع زنان دانشگاه کلگری به روی عموم گشوده شد. نخستین مجموعه کتابخانه حدود ۴۰۰ کتاب فارسی روی دو قفسه بود. از نظر اندازه، شروعی کوچک بود؛ اما از نظر معنا بزرگ: آن دو قفسه نشانه دسترسی، تداوم و حس تعلق بودند.
کتابخانه از همان ابتدا فقط محل امانت کتاب نبود. مکانی بود برای زنده نگه داشتن زبان و ادبیات فارسی، برای آشنا کردن نسلهای جوانتر با میراث فرهنگیشان، و برای اینکه دانشجویان، پژوهشگران، خوانندگان، نویسندگان، هنرمندان و خانوادهها از راه کتاب و گفتوگو به هم نزدیک شوند.
